Powrót do strony "Różności ze świata magii i czarów"
Rozmiar: 4795 bajtów

AKROMANTULA - jest gigantycznym ośmiookim pajakiem, który może posługiwać się ludzką mową. Pochodzi z Borneo, gdzie zamieszkuje gęstą dżunglę. Cechami szczególnymi akromantuli są grube czarne włosy pokrywające całe ciało, rozstaw nóg, który może osiągać nawet piętnaście stóp (!), szczypce, które wydają charakterystyczny klekot kiedy akromantula jest podekscytowana lub zła, i trująca wydzielina. Akromantula jest mięsożerna i woli duże ofiary. Tka na ziemi kopulaste pajęczyny. Samica jest większa od samca, za jednym razem może złożyć do stu jaj (dodała Frodka);

BAHANKA - (znana jako kąsajacy elf), bahanki są często mylone z elfami. Podobnie jak elf, wygląda jak malutki człowieczek, ale całe jej ciało jest pokryte grubym czarnym włosem, ma też dwie pary rąk i nóg. Skrzydła bahanki są grube, zaokrąglone i błyszczące. Wolą chłodny klimat. Składają do pięciuset jaj na raz i zakopują je. Młode wykluwają się po dwóch, trzech tygodniach. Mają dwa rzędy ostrych, jadowitych zębów. W razie ugryzienia trzeba zażyć antidotum (dodała Brzeszczotek);

BAZYLISZEK - (nazywany też królem węży) jest szmaragdowozielonym wężem, który może osiągnąć nawet pięćdziesiąt stóp długości. Samiec ma wyjątkowo jadowite kły, ale jego najgroźniejszą bronią jest samo spojrzenie wielkich żółtych oczu. Każdy, kto w nie spojrzy, natychmiast pada trupem. Jeśli zasoby pożywienia są wystarczające (bazyliszek żywi się wszelkimi ssakami, ptakami, a także większością gadów), bazyliszek może dożyć bardzo podeszłego wieku. Hodowla bazyliszków jest zakazana od czasów średniowiecza, ale takie praktyki łatwo ukryć... (dodała Frodka);

BŁOTORYJ - zamieszkuje moczary Europy i obu Ameryk. Kiedy się nie rusza, przypomina kłodę drewna, ale po uważnym przyjrzeniu się, można zauważyć płetwiaste łapy i bardzo ostre zęby. Błotoryj pływa i pełza po moczarach. Żywi sie głównie małymi ssakami, ale może również poważnie poranić nogi pieszych przechodzących przez bagno, w którym zamieszkuje. Jego ulubionym smakołykiem jest jednak mandragora. Zdarza się, ze hodowcy mandragory wyrywają nać tej cennej rośliny i znajdują na końcu krwawe strzępy tego, co pozostało z posiłku błotoryja (dodała Aśka);

BUCHOROŻEC - jest dużym, szarym zwierzęciem afrykańskim, obdarzonym olbrzymią siłą. Osiąga ciężar jednej tony i z daleka można go pomylić z nosorożcem. Ma grubą skórę, która odbija większość czarów i uroków, duży ostry róg na nosie i długi ogon, z wyglądu przypominający linę. Rodzi na raz tylko jedno młode. Buchorożec nie atakuje, jeśli nie jest nachalnie prowokowany, ale gdy zacznie szarżować, rezultaty bywają straszliwe. Róg buchorożca może przeciąć wszystko, od skóry po metal, i zawiera śmiertelnie niebezpieczny płyn, który wstrzyknięty w cokolwiek powoduje, że to coś wybucha. Populacja buchorożców nie jest duża, ponieważ podczas sezonu głodowego walczące samce doprowadzają się wzajemnie do eksplozji ;) (dodała Frodka);

CENTAUR - ma głowę, tors i ręce człowieka, połączone z tułowiem i nogami konia. Może występować we wszystkich spotykanych u koni maściach. Jako stworzenie inteligentne i zdolne do ludzkiej mowy, nie powinno być zaliczane do zwierząt; stało się tak na własne życzenie centaurów. Centaury zamieszkują lasy. Przypuszcza się, że pochodzą z Grecji, chociaż obecnie kolonie centaurów można spotkać w wielu miejscach w Europie. Życie centaurów jest dla nas tajemnicą. Ogólnie rzecz biorąc, są równie nieufne w stosunku do czarodziejów, jak i do mugoli. Uważa się, że są biegłe w magicznym leczeniu, wróżeniu, łucznictwie i astronomii (dodała Frodka);

CHIMERA - jest rzadko spotykanym greckim potworem o głowie lwa, tułowiu kozy i ogonie smoka. Złośliwa i krwiożercza, chimera jest niezwykle niebezpieczna. Jaja chimery zostały zaliczane do towarów niewymienialnych (dodała Frodka);

CHOCHLIKI - można je spotkać najczęściej w Kornwalii. Mają elektrycznie niebieską barwę, do ośmiu cali wzrostu i są bardzo złośliwe. Lubują się w płataniu wszelkiego rodzaju figli i psikusów. Chociaż nie mają skrzydeł, mogą latać. Chochliki wydają wysokie, zrozumiałe tylko dla nich samych dźwięki. Są żyworodne. (dodała Frodka);

CZERWONY KAPTUREK - te karłowate stworzenia żyją w jamach na dawnych polach bitewnych i we wszystkich innych miejscach, gdzie została rozlana ludzka krew. Chociaż łatwo je odpędzić prostymi zaklęciami i urokami, są bardzo niebezpieczne dla samotnych mugoli, których w ciemne noce próbują zatłuc pałkami na śmierć. Czerwone kapturki spotyka się najczęściej w Europie. (dodała Frodka);

DIABEŁ MORSKI - jeden z 90 gatunków ryb morskich z rodziny Tetraodontidae; w razie niebezpieczeństwa nadyma się, osiagając kształt najeżonej kolcami kuli; jego oczy są składnikiem eliksirów (m.in. eliksiru rozdymającego) (dodała Linda);

DRUZGOTEK - ten rogaty, bladozielony demon wodny jest spotykany w jeziorach całej WIelkiej Brytanii i Irlandii. Żywi się małymi rybami. Jest agresywny zarówno w stosunku do czarodziejów, jak i mugoli, bywa natomiast udomawiany przez trytony. Druzgotek ma bardzo długie palce, które, chociaż mają silny chwyt, łatwo złamać (dodała Frodka);

DWUROŻEC - niezwykle rzadko spotykane stworzenie magiczne. Jego rogi są bardzo cenne i bardzo trudno je kupić. Sproszkowanego rogu dwurożca używa się do przygotowywania silnych eliksirów, np. Eliksiru Wielosokowego (dodała Aśka);

ELF - jest małym, ozdobnym zwierzątkiem o słabo rozwiniętej inteligencji. Używane lub wyczarowywane przez czarodziejów do celów dekoracyjnych, elfy zamieszkują lasy i polany. Mają duże, podobne do owadzich skrzydła, przezroczyste lub mieniące się kolorami tęczy. Elfy dysponują słabym rodzajem magii, dzięki której mogą odstraszać takie drapieżniki jak lelek wróżebnik. Elfy składają do pięćdziesięciu jaj po spodniej stronie liścia (dodała Frodka);

feniksFENIKS - w mitologii grecko-egipskiej, święty ptak egipski, symbol boga słońca. Co 500 lat spalał się we własnym gnieździe i odradzał ze swoich popiołów. Dla starożytnych Greków był symbolem duszy, która przez śmierć odradza się do nowego życia. Przedstawiany w płomieniach ze skrzydłami rozpostartymi lub z głową na tle tarczy słonecznej. (źródło:Onet.pl)
Nie mamy już wątpliwości, że Rowling zapożyczyła pomysł z mitologii grecko-egipskiej tworząc Feniksa, którego widzimy wlaśnie przedstawianego w płomieniach ze skrzydłami rozpostartymi na okładce wydania angielskiego dla dorosłych, które różni się tylko szatą graficzną od wersji dla dzieci. Przypomnę Wam też, że Feniks-Fawkes profesora Dumbledore'a w drugim tomie spalał się we własnym gnieździe i odradzał ze swoich popiołów...Oto fragment tej historii:
Strona 219:
[...] - Panie Profesorze - wyjąkał Harry - pana ptak... Nie mogłem nic na to poradzić...on się wlaśnie spalił...
Ku jego zdumeniu Dumbledore uśmiechnął się.
- Najwyższy czas - powiedział. - Już od wielu dni wyglądał okropnie, powtarzałem mu, żeby coś ze sobą zrobił.
Na widok miny Harry'ego zachichotał.
- Fawkes jest feniksem. Kiedy nadchodzi czas ich śmierci, feniksy spalają się i odradzają z własnych popiołów. Popatrz...
Harry spojrzal na podlogę i zobaczył maleńką, pomarszczoną główkę wyłaniającą się z kupki popiołu. Była równie brzydka jak ta poprzednia.
- Przykro mi, że musiałeś go zobaczyć akurat w Dniu Spalenia - powiedział Dumbleodre, siadając za biurkiem.
- Przez wiekszość swojego życia jest naprawdę pięknym ptakiem, ma wspaniałe czerwono - złote upierzenie. To fascynujące stworzenia. Moga przenosić najwieksze cieżary, ich łzy mają uzdrawiającą moc i są bardzo wiernymi towarzyszami. (Fragment z książki "Harry Potter i Komnata Tajemnic" - J.K Rowling) (dodał Dziaba)

uzupełnienie od Patrycji: to mityczny, długowieczny i jedyny w swoim gatunku ptak, który przeczuwając nadchodzącą śmierć spalał się w płonącym gnieździe, a następnie cudownie odradzał się z jego spopielonych szczątków. Symbolizuje nieśmiertelność, cykliczne odradzanie się i wieczne trwanie. W chrześcijaństwie stał się symbolem ofiary życia i zmartwychwstania Chrystusa, jego boskiej natury, zwycięstwa życia nad śmiercią i niezłomnej woli przeżycia. W literaturze jest ponadto symbolem odrodzenia po pozornym zniszczeniu, bankructwie czy ruinie albo powstania czegoś z pozornego chaosu lub niebytu:

(...)"w duszy jej polatać zaczął radosny feniks miłości, wielobarwny, zrodzony na stosie ze wszystkich jej uczuć. Którego lotu nikt z ludzi przewidzieć nie zdoła" (S. Żeromski Przedwiośnie)

W literaturze romantycznej feniks oznaczał często odrodzenie się polskiego narodu:

Oto ludu zmartwychwstanie
Z ciemnej pognębienia toni,
Z popiołów Feniks nowy
Powstał lud- błogosław Panie.
(J. Słowacki Hymn)

GHUL - odznacza się wyjątkową brzydotą, ale nie ma powodu, aby się go obawiać. Przypomina wstrętnego olbrzyma z wystającymi zębami i zamieszkuje zazwyczaj strychy domów lub stodoły należące do czarodziejów, gdzie żywi się pająkami i kretami. Zazwyczaj pojękuje i zawodzi, a czasami rzuca różnymi przedmiotami, ale jest z natury naiwny i, w najgorszym wypadku, nawarczy na człowieka, który się na niego natknie. W domach czarodziejów ghul często bywa lubianym przez dzieci zwierzątkiem domowym (dodała Frodka);

GNOM - jest pospolitym szkodnikiem ogrodowym, spotykanym na całym obszarze północnej Europy, a także w Ameryce Północnej. Ma stopę wzrostu, nieproporcjonalnie dużą głowę i kościste stopy. Aby pozbyć się gnoma z ogrodu, należy kręcić nim wokół siebie, aż dostanie zawrotu głowy, a następnie wyrzucić za płot. (dodała Frodka);

GRYF - pochodzi z Grecji. Ma głowę i przednie łapy olbrzymiego orła, a ciało i tylne łapy lwa. Podobnie jak sfinksy, gryfy są często wynajmowane przez czarodziejów do pilnowania skarbów. Chociaż gryfy mają bardzo gwałtowny charakter, znane są przypadki obłaskawiania ich przez czarodziejów. Żywią się surowym mięsem (dodała Frodka);

GUMOCHŁONY - magiczne stworzenia o oślizgłych gardłach, żywiące się sałatą (hasło od Dominiki); uzupełnienie od Radka: dzięki ich śluzowi, można otrzymać eliksir wiggenowy, który dodaje energii;

HIPOGRYF - pół koń, a pół orzeł, ma przednie łapy i głowę orła, natomiast tułów i tylne nogi konia, ma też skrzydła - oczywiście orle (hasło od Cho); uzupełnienie od Aśki: ani Harry, ani Hermiona nie mieli najmniejszego pojęcia, do jak bardzo szlachetnej tradycji się wpisali, dosiadając Hardodzioba - ulubionego hipogryfa Hagrida. Hipogryf, owoc niezwykłego związku gryfa i klaczy, miał być ulubionym rumakiem rycerzy Karola Wielkiego. Jak gryf, hipogryf ma głowę i dziób orła, przednie nogi lwa zakończone szponami oraz bogato opierzone skrzydła, natomiast reszta jego ciała przypomina konia. Hipogryfy potrafią latać szybciej i wyżej od wszystkich ptaków i runąć na ziemię z prędkością błyskawicy, kiedy jeździec zapragnął wylądować. Chciaż hipogryfy lubią płatać figle tym, którzy chcą go złapać, i zrywają się do lotu dokładnie w momencie, kiedy ktoś ma pochwycić ich za uzdę, gdy wreszcie pozwolą się dosiąść, okazują się lojalnymi i chętnymi do współdziałania kompanami; uzupełnienie od Lindy: fantastyczne stworzenia, które "miały tułowie,tylne nogi i ogony koni, ale przednie nogi, skrzydła i głowy olbrzymich orłów, z zakrzywionymi dziobami o stalowej barwie i wielkimi, błyszczącymi,pomarańczowymi oczami". Hipogryf to skrzyżowanie gryfa z koniem. Po raz pierwszy pojawia się w XVI w. w poemacie Ariosta 'Orlando szalony', gdzie jest symbolem miłości. W HPiWA Hagrid podkreśla dumną naturę hipogryfów i radzi odnosić się do nich z szacunkiem. Hipogryfów można dosiadać jak koni.Aby je okiełznąć, należy się głęboko ukłonić, patrząc przy tym głęboko w oczy zwierzęcia;

JEDNOROŻEC - jest pięknym zwierzęciem spotykanym w lasach północnej Europy. Jest to rogaty koń. Dorosłe jednorożce są śnieżnobiałe, młode zaś rodzą się złote i w miarę dorastania zmieniają maść na srebrną. Róg, krew i włosy jednorożca mają silne właściwości magiczne. Są tak szybkie, że bardzo trudno je złapać (dodała Frodka); uzupełnienie od Radka: pierwotnie jednorożca nazywano osłem indyjskim, koniem indyjskim, wreszcie kartazoonem. W Polsce zwany był też niekiedy goworożcem. Biały jednorożec, postacią podobny do konia, z rogiem o uzdrawiającej mocy, ze względu na swoją siłę, odwagę i szybkość traktowany jest jak istota boska. Na grzbiecie posiada zwykle białą grzywę o długim włosiu. Jego róg, cudowna broń wyrastająca z czoła, czyni go niepokonanym. Spotykany w sztuce średniowiecznej i renesansowej jako symbol czystości i niewinności. Ze względu na swój róg jest także symbolem królewskiego wymiaru sprawiedliwości, ponieważ niszczył nim winowajców. Róg jednorożca stanowi antidotum na wszelkie trucizny i zarazy. Niektórzy ludzie próbowali zabić jednorożca (który nie umiera śmiercią naturalną, ale którego można zgładzić), by sprawdzić wiarygodność pierwszej części legendy "Krew niewinnego daje nieśmiertelność, jeśli jednak usta twoje dotkną choć kropli, staniesz się najpodlejsza istota na ziemi...". "Zabicie jednorożca jest potworną zbrodnią. Zdolny do niej jest tylko ktoś, kto nie ma nic do stracenia, a wszystko do zyskania. Krew jednorożca zapewni życie każdemu, kto ją wypije, nawet jeśli będzie cal od śmierci, ale za straszliwą cenę. Jeśli zabije coś niewinnego i bezbronnego, zostanie przeklęty i będzie wiódł nędzne życie, a właściwie pół - życie." Co się z owymi śmiałkami stało? Podobno dusze ich błąkają się po lasach, ostrzegając innych przed podobnymi zamiarami. Schwytać go można jedynie podstępem: potrzeba dziewicy, która pójdzie na spacer w miejsce, gdzie przebywa jednorożec. Gdy jednorożec ją spostrzeże, położy się i złożywszy jej głowę na kolanach, spokojnie zaśnie. Wtedy można go łatwo obezwładnić. Jednorożce mają doskonały słuch, doskonały węch, nadzwyczajny wzrok, są bardzo silne, dźwigają ogromne ciężary, mogą się raz dziennie teleportować a także umie uzdrawiać. Źrebaki jednorożca mają złotą sierść i srebrzystą krew. Po dwóch latach ich sierść przybiera srebrny kolor, a gdy osiąga dojrzałość płciową, stają się całkiem białe. Zamieszkują najczęściej lasy. Na pewno wiecie, że można było je spotkać w Zakazanym lesie. Są także na terenach dzikich równin, niskich gór i wzgórz. Spotyka się je najczęściej pojedynczo. Bardzo rzadko rodzinami i parami.

JELEŃ - w symbolice religijnej i magicznej,jeleń od dawna reprezentuje siły dobra i światłości, czasem jest pośrednikiem między niebem a ziemią. U Celtów był przewodnikiem dusz, w Fizjologusie, zbiorze przyrodoznawczych pism z czasów starożytnych, jest wrogiem i zabójcą węży, co w legendach chrześcijańskich znalazło wyraz w łączeniu jelenia z Chrystusem. Ze względu na wzmiankę w Psalmie 42, łączono też jelenia z wodą życia. (dodała Linda i Skoczek);

JEŻOZWIERZ - gryzoń o szyi i grzbiecie pokrytymi kolcami (do 40 cm), roślinożerny, żyje w norach na pustyniach, stepach i lasach południowej Europy, północno - zachodniej Azji i Afryki. Jego kolce są składnikiem eliksirów. (dodał Skoczek);

KAPPA - jest japońskim demonem wodnym, który zamieszkuje płytkie stawy i rzeki. Często porównuje się ją do małpy, która zamiast z futra ma rybie łuski, a na czubku głowy lejek pełen wody. Kappa żywi się ludzką krwią, ale można ją powstrzymać przed atakiem, rzucając jej ogórek z wyrytym na nim imieniem niedoszłej ofiary. Czarodziej, który spotka kappę, musi spowodować, aby się ukłoniła, wtedy woda z lejka wyleje się, a kappa całkowicie utraci swą moc. (dodała Frodka);

KOTY - to najbardziej magiczne stworzenia. Podobno posiadają dziewięć żywotów. Są niezależne i dystyngowane. Już starożytni Egipcjanie czcili koty i nosili ich wizerunki jako amulety. Kot był w Egipcie poświęcony bogini szczęścia Bast, przedstawianej jako kobieta z kocią głową. W Rzymie kot symbolizował wolność, a grecka bogini Hekate czasami przybierała postać kota. Po dziś dzień w Kanadzie, Ameryce i Europie ludzie wierzą, że czarny kot przebiegający drogę przynosi pecha. Próbują na różne sposoby go od siebie odgonić, przechodzą na drugą stronę ulicy, zmieniają trasę wędrówki, wypowiadają zaklęcie "a kysz". Jednak dla Japończyków i Anglików czarny kot jest symbolem szczęścia.
Uzupełnienie od Skoczka: Koty od dawna kojarzone są z religią i magią. W Egipcie przedstawiono z głową kota boginię Bastet, w Rzymie w kota przemieniała się Diana, w Skandynawii bogini Freja jeździła powozem zaprzężonym w koty. W średniowieczu czarne koty towarzyszyły czarownicom, stąd w mugolach budziły lęk.

KRAB OGNISTY - fantastyczne stworzenie z wyglądu przypominające żółwia. Atakowany, wystrzeliwuje z tylnego końca płomienie. (dodał Skoczek)

KRASNOLUDY - te brodate, krępe karły występują w tradycjach wielu narodów i choć noszą różne nazwy, wszędzie mają dość podobne cechy i obyczaje. Najczęściej mieszkają pod ziemią i trudnią się górnictwem, kowalstwem oraz strzeżeniem skarbów. Zwykle są gburowate, uparte i cenią sobie niezależność (dodał Skoczek).

KRUKI - zwiastuny złych wieści - tak często określa się te ptaki - nie zawsze były symbolem nieszczęścia i śmierci. Złą sławę zawdzięczają między innymi poematowi "Kruk" Edgara Allana Poe, twórcy wielu mrocznych opowieści. W Egipcie symbolizowały szczęście w małżeństwie, zaś Grecy i Celtowie uważali je za wysłanników bogów. Zaczęto je nawet kojarzyć z jasnowidzeniem, może dlatego tak często były towarzyszami czarodziejów. W Londynie w Tower żyje wyjątkowe stadko kruków. Otacza się je szczególną opieką i robi wszystko, żeby ptaki nie odleciały. Zgodnie bowiem ze starą legendą, póki kruki żyć będą w Tower, póty Królestwo Brytyjskie istnieć będzie.

KUGUCHAR - to małe stworzonko pochodzi z Wielkiej Brytanii, ale obecnie można go spotkać na całym świecie. Wyglądem przypomina kota, ma nakrapiane, cętkowane albo łaciate futro, olbrzymie uszy i ogon zakończony pędzelkiem jak u lwa. Jeśli kugucharowi spodoba się jakaś czarownica albo czarodziej, to może stać się dla nich wspaniałym zwierzątkiem domowym, choć nieraz potrafi być agresywny. Jest ponadto inteligentny, niezależny i ma wyjątkową zdolność wykrywania niemiłych i podejrzanych osobników. Jeśli jego właściciel gdzieś zabłądzi, to potrafi doprowadzić go do domu. Kuguchary można krzyżować z kotami, a w jednym miocie rodzi się do ośmiu młodych. Ażeby stać się właścicielem kuguchara, trzeba posiadać licencję, ponieważ ich nietypowy wygląd może wzbudzić zainteresowanie mugoli.

MANTYKORA - jest bardzo niebezpiecznym greckim zwierzęciem o głowie człowieka, ciele lwa i ogonie skorpniona. Jest równie niebezpieczna jak chimera i również rzadka. Podobno cicho nuci, delektując się swoją ofiarą. Skóra mantykory odbija większość zaklęć, a ukłucie jej żądłem powoduje natychmiastową śmierć (dodała Frodka);

MUCHY SIATKOSKRZYDŁE - niezwykle popularne owady magiczne, wykorzystywane przy przyrządzaniu eliksirów, np. Eliksiru Wielosokowego (dodała Aśka);

NIEŚMIAŁKI - magiczne zwierzęta, strażnicy drzew. Żyją w drzewach, z których wykonuje się różdżki (hasło od Fawkes); uzupełnienie od Radka: są podobne do chochlików, drewniane stworzonka. Mają guzkowata, brązowe nogi i ramiona, płaską podobną do kory twarz, niektóre wyglądają jak gałązki. Są strażnikami drzew, zwykle żyją w drzewach różdżkowych. Żywią się kornikami i jajami chochlików jeśli uda im się je zdobyć. Jeśli się złoszczą mogą człowiekowi wydłubać oczy palcami, które są bardzo ostre;

NIUCHACZ - jest zwierzęciem brytyjskim. Te puchate, czarne, długopyskie, drążące nory stworzonka mają szczególne upodobanie do wszystkiego, co się świeci. Gobliny często wykorzystują niuchacze do poszukiwania ukrytych pod ziemią skarbów. Chociaż niuchacz jest stworzeniem łagodnym, nie powinno się go trzymać w domu, ponieważ moze niszczyć dobytek właściciela. Rodzą od sześciu do ośmiu młodych.(dodała Frodka);

NUNDU - jest wschodnoiafrykańskim zwierzęciem, przez niektórych uważany za najgrożniejsze stworzenie na świecie. Ten gigantyczny lampart, który mimo swych rozmiarów porusza się bezszelestnie i którego oddech sprowadza zarazę mogącą uśmiercić całą wioskę, jeszcze nigdy nie został pokonany przez grupę liczącą mniej niż stu wyszkolonych czarodziejów (dodał Adam M).

PEGAZ - skrzydlate konie występują na całym świecie. Istnieje wiele różnych ras, między innymi abraksan (niezwykle silny gigantyczny koń maści palomino), aetonan (kasztanowy popularny w Wielkiej Brytanii i Irlandii), granian (myszaty, wyjątkowo szybki) i rzadki testral (kary, może być niewidzialny, wielu czarodziejów uważa, że przynosi pecha) (dodała Frodka);

REEM - jest bardzo rzadkim olbrzymim wołem o złotej sierści, spotykanym na dzikich terenach Ameryki Północnej i Dalekiego Wschodu. Wypita krew reema daje niezwykłą siłę, ale trudności jakie wiąże się ze zdobyciem, sprawiają, że rzadko pojawia się na wolnym rynku (dodał Adam M).

SFINKS - postać z mitologii greckiej - potwór o głowie kobiety i ciele uskrzydlonego lwa, zadający trudne do rozwiązania zagadki. W IV tomie, w labiryncie Harry natrafia na przeszkodę - sfinksa - który zadaje mu zagadkę. Wbrew wyobrażenia mitologicznego nie jest potworem szukającym krwi lecz pogodnum stworzeniem, które wręcz pomaga Harremu rozwiązać zagadkę. Czy sfinks był celową "przeszkodą" na drodze do Pucharu? Przecież jest to po części lew, a jak wiemy Harry jest z Gryffindoru, krórego herbem jest lew. Tak więc czy dla mieszkańca tego domu specjalnie umieszczono sfinksa? A jeśli tak, to ktoś, kto zaplanował labirynt musiał wiedzieć, że Harry będzie przechodził właśnie tędy gdzie pół lew pół człowiek ze skrzydłami został umieszczony... (dodała Tonks);

SKLĄTKI TYLNOWYBUCHOWE - wyjątkowo odrażające i niebezpieczne stworzenia (oczywiście Hagrid myśli, że są fascynujące i milutkie, ale nie potwierdzają tego uczniowie). W późniejszym stadium rozwoju zabijają się nawzajem i nie zapadają w zimowy sen (hasło od Rafała); uzupełnienie od Radka: wyglądają jak pozbawione skorupy homary, a w dodatku są blade i oślizgłe. Posiadają mnóstwo nóżek, które znajdują się w dziwnych miejscach. Początkowo mają 6 cali długości. Trudno jest zlokalizować ich głowy. Sklątki nie mają otworu gębowego. Nie wiadomo czym się żywią. Samce sklątek mają żądła, a samiczki mają ssawki na brzuszkach, prawdopodobnie do wysysania krwi; uzupełnienie od Anuli67: mają zapach zgniłych ryb. Głowy ich trudno zlokalizować. Co jakiś czas z jednego końca sklątki strzelają iskry, rozlega się głośne pyknięcie, a zwierzątko przelatuje do przodu o kilkanaście cali;

SMOKI -
Chiński ogniomiot: Ten smok jest czerwony. Ogon tego smoka jak i ciało jest czarny. Jego ogon ma najeżone długie połyskujące jak mosiądz kolce.
Japoński smok pospolity: smok jest największym na tamtym terenie spośród stworzeń pokrytych łuską. Ze łba przypomina wielbłąda, z rogów - jelenia, z oczu - zająca, z uszu - byka, z szyi - węża, z korpusu żabę, z łusek karpia, z pazurów - orła, z łap tygrysa. Ma 81 łusek, co jak 9 pomnożone przez 9 jest wyjątkowo szczęśliwą liczbą, jego głos przypomina dźwięk gongu. Jego oddech ma postać obłoczków, które czasem przemieniają się w deszcz, czasem zaś w ogień. Kocha piękne klejnoty i jadeit. Ubóstwia jaskółcze mięso, lęka się żelaza, rośliny mong, stonóg, liści Chluby Indii i jedwabiu ufarbowanego na pięć różnych barw. Pragnąc deszczu należy mu złożyć w ofierze jaskółkę, kiedy chce się powstrzymać powódź - żelazo, pobudzić go można za pomocą rośliny mong". Pomimo, że mieli z tych sympatycznych zwierząt wiele pożytku, Chińczycy - zdarzało się - wykorzystywali je w kuchni lub aptece. Ze smoka, który spadł do ogrodów pałacowych za panowania cesarza Ho, około roku 100 p.n.e., ugotowano wyjątkowo smaczną zupę, którą karmiono następnie samego władcę i jego ministrów.
Krótkopyski szwedzki: angielska nazwa: Swedish Short-Snout. Jest koloru srebrno- niebieskiego, z długimi ostro zakończonymi rogami. Jest mniejszy od smoka Pospolitego. Ogień który wydobywa się z jego nozdrzy, ma piękny niebieski kolor i może spalić drzewo lub kości w kilka sekund. Smok ten ma na sumieniu więcej ludzi niż inne smoki ale trudno go za to chwalić, jeśli weźmie się pod uwagę, że mieszka w dzikich nie zamieszkałych terenach górzystych.
Rogogon węgierski: jest to ogromny smok. Ciało ma pokryte czarną lśniącą łuską. Gdy jest zły, źrenice w jego oczach przybierają kształt kocich. Ma potężne skrzydła. Jego długi ogon jest zakończony ostrymi kolcami. Zieje ogniem.
Zielony Pospolity Smok Walijski: angielska nazwa: Common Welsh Green. Jest on koloru zielonego. Cały pokryty lśniącymi łuskami (dodał Radek).

SOWY - niezawodna poczta, tak mogłoby brzmieć hasło reklamujące sowia pocztę, której zalety znają wszyscy czarodzieje. Wielkie łapy z ostrymi pazurami i jednym szponem z tyłu, pełniącym rolę podobną do ludzkiego kciuka, oraz chwytliwy, duży dziób to atrybuty sowy, dzięki którym sprawdza się jako listonosz. Rewelacyjny wzrok, słuch i prawie bezszelestny lot dodatkowo wzbudzają podziw i czynią te ptaki szczególnie użytecznymi dla czarodziejów. Sowa to od wieków symbol mądrości, Grecy wierzyli również, że sowy przepowiadają przyszłość. Jeżeli przed bitwą, nad greckimi wojownikami przeleciała sowa, to wróżyło to dla nich zwycięstwo. Dla Rzymian jednak hukanie sowy zwiastowało choremu rychły zgon. Może dlatego te piękne ptaki, aktywne głównie nocą, budzą jednocześnie nasz podziw i lęk.

SZCZURY - niektórzy ekscentryczni czarodzieje wybierają te zwierzęta na swoich zwierzęcych towarzyszy. Noszą je wtedy dumnie na ramieniu lub za pazuchą. Szczury to niezwykle inteligentne stworzenia. Jest ich ponad 100 gatunków, a najbardziej rozpowszechnione to szczur wędrowny i szczur śniady. Te gryzonie opanowały całą ziemię, uznawane są za szkodniki i mogą przenosić choroby (np. dżumę). Trzeba przyznać, że są niespecjalnie lubiane i możecie mieć problemy z namówieniem starszyzny czarodziejów na trzymanie szczurka w domu. Jeżeli jednak zdecydujecie się na zakup szczura, to prawdopodobnie będziecie z tego zadowoleni, szczur bowiem bardzo przywiązuje się do swojej ludzkiej rodziny, wszystkich domowników uznaje za członków stada, a Wasze mieszkanie uzna za swoje terytorium. jego inteligencja i spryt sprawią, że okaże się naprawdę miłym towarzyszem.

SZPICZAK - magiczne stworzenie często mylone z jeżem, ale jest od niego sprytniejszy i mniej naiwny (dodał Marek L.); uzupełnienie od Radka: magiczne stworzenie, które mugole zawsze mylą z jeżem, stąd zapewne nazwa polska. Te dwa gatunki różnią się tylko zachowaniem: jeśli jeżowi wystawi się miseczkę z mlekiem, chętnie wypije, natomiast szpiczak jest z natury podejrzliwy i pomyśli, że właściciel chce go zwabić w pułapkę, wobec czego zniszczy mu rabatki z kwiatami. Później mugole posądzają o to swoje dzieci.

ŚMIERCIOTULA - jest na szczęście rzadko spotykanym stworzeniem, występującym w tropikalnym klimacie. Przypomina czarną pelerynę grubości około pół cala (jest grubsza, jeśli ostatnio zabiła i spożyła ofiarę), która w nocy sunie po ziemi (dodał Adam M).

TRYTONY - tak nazywali Grecy wodne stwory, tworzące orszak boga morza, Posejdona. Miały one górną część ciała ludzką, a zamiast nóg srebrny rybi ogon. Istoty takie znane są na całym świecie i noszą różne nazwy: wodniki, syreny, mermeidy. Ta ostatnia nazwa pochodzi z języka łacińskiego, "mare" czyli "morze". Budują domy w wioskach, podobnych do osad na lądzie, a jako zwierzątka domowe trzymają druzgotki. Boją się też magii. Mitologia - (...) "trytony o rybich ogonach, niesforne łobuzy morskie, które straszyły nimfy zgrzytliwym graniem na wydrążonych muszlach lub tarzały się w białej pianie wzburzonych bałwanów". "Pomyślny łagodny wiatr zaniósł okręt Odyseusza do wyspy syren. Król Itaki wiedział, co mu grozi. Syreny były to stwory morskie, do pół ciała piękne panny, resztę miały upierzoną jak u ptaka. Zakrzywionymi szponami trzymały się skał nadwodnych i trzepotały skrzydłami. Miały głos tak cudny, że kto je posłyszał, odkładał wiosło i zapominał o falach. Wtedy pradoliny znosiły łódź ku wyrwom, między rafy, i rozbijały. Na wyspie syren bielały niezliczone kości zatopionych żeglarzy. Aby towarzysze nie ulegli czarowi syreniego śpiewu, zalepił im Odyseusz uszy woskiem. Sam zaś kazał się przywiązać do masztu mocnymi powrozami: "Gdybym płakał, gdybym się rwał, gdybym prosił żebyście zdjęli ze mnie więzy - nie słuchajcie, ale przywiążcie mnie jeszcze silniej". Legendy o wodnikach występują w prawie wszystkich kulturach. Kiedyś twierdzono, że arystokracja francuska wywodzi się od syreny Meluzyny. W greckich mitach syreny śpiewem mamią przepływających żeglarzy, oczarowując ich i prowadzą okręt na skały. Kiedy Harry spotyka trytony podczas drugiego zadania Turnieju Trójmagicznego, staje wobec takiego zagrożenia, jakie często symbolizuje kontakt z trytonami i syrenami: ryzyka, że morze okaże się tak kuszące, że nie będzie się chciało powrócić na ląd. Jak mówi młodej kobiecie bohater jednej z Opowieści zasłyszanych dziewiętnastowiecznego powieściopisarza amerykańskiego Nathaniela Hawthorne'a: "Zdało mi się, pani żeś z rasy marmeid, i pomyślałem, cóż by to była za rozkosz, zamieszkać z tobą w którejś z błogich zatoczek, w cieniu stromego brzegu, wędrować po przeczystym piasku nieskalanych plaż, a kiedy nasze północne wybrzeża ściśnie ziąb, przenieść się na zielone i samotne wyspy pośród południowych mórz". (dodał Radek).

WILKOŁAK - występuje na całym świecie, chociaż podejrzewa się, ze pochodzi z północnej Europy. W wilkołaka można się zamienić wyłącznie na skutek ugryzienia przez jednego z nich. Nie znaleziono na to jeszcze lekarstwa, ale ostatnie odkrycia w dziedzinie eliksirów zmniejszyły wydatnie najgorsze symptomyprzemiany. Raz w miesiącu, przy pełni księżyca, zazwyczaj normalny czarodziej lub mugol zamienia się w krwiożerczą bestię. Jako jedyne z nielicznych fantastycznych zwierząt, wilkołaki specjalnie poszukują ludzi, ponieważ jest to ich ulubiona zdobycz (dodała Brzeszczotek).

YETI - (znane również jako wielka stopa i śnieżny człowiek) pochodzi z Tybetu; podejrzewa się, że jest spokrewniony z trollem. Osiąga piętnaście stóp wzrostu i cały jest porośnięty śnieżnobiałym włosem. Yeti pożera wszystko, co mu stanie na drodze. Boi się ognia (dodała Brzeszczotek).

ZNIKACZ - złoty znikacz jest niezwykle rzadkim ptakiem chronionym. Ten okrąglutki, o bardzo długim dziobie i błyszczących oczach ptak potrafi niezwykle szybko latać, a dzięki obrotowym stawom skrzydełek z niespotykaną szybkością i zręcznością zmienia kierunek lotu. Pióra i oczy złotego znikacza są tak wysoko cenione, że swego czasu groziło mu wyginięcie z powodu polowań. Niebezpieczeństwo zostało zauważone w porę i gatunek otoczono ochroną, której najważniejszym krokiem było zastąpienie w quidditchu złotego znikacza złotym zniczem. Kolonie znikaczy istnieją na całym świecie (dodała Brzeszczotek).

ZWODNIK - drobny jednonogi duszek zwany zwodnikiem (ang. hinkypunk). W folklorze południowo-zachodnich regionów Anglii zwodnik znany jest z tego, że nocą przyczaja się na pustkowiu i wypatruje podróżnego, by omamić go blaskiem latarni. Zdrożony wędrowiec rozradowany widokiem tlącego się w oddali światełka rusza w jego kierunku biorąc go mylnie za cel swej podróży albo za innego wędrowca idącego do przodu. Zanim się jednak obejrzy wpada do dziury, grzęźnie w błocie albo stacza się z urwiska, a to wszystko ku wielkiej uciesze zwodnika. Wiele podobnych duszków niosących migotliwe płomyki i pragnących sprowadzić na manowce łatwowiernych podróżnych włóczy się podobno angielskich drogach. W angielskim folklorze aż się roi od opowieści o wędrowcach chodzących wciąż w kółko wpadających do dołów albo tracących orientację tak, że zamiast na południu lądują na północy. Powodów doszukiwać się można w tym że ogromne połacie Anglii pokrywa bagna trzęsawiska i moczary na których niełatwo sobie radzić zwłaszcza nocą. Zamiast jednak obarczając winą wyłącznie warunki geograficzne wiekowa tradycja znalazła odpowiedzialnych w istotach nadprzyrodzonych. Niektóre z nich to podobno demony, inne znów duchy, które nie mogą znaleźć spokoju, a o innych powiada się, że strzegą skarbów i łudzą ludzi bogactwem, którego ci ostatni nigdy nie będą w stanie posiadać (dodał Radek).

ŻABY - gdy ludzie wierzyli w czary złych wiedźm, zaczęli sądzić, że złe duchy mogą przybierać postać niewielkich zwierząt, takich właśnie jak ropuchy. Wcześniej jednak przez wieki uważano, że ropuchy chronią przed złem, a żaby symbolizują bogactwo. Wiara w księcia zaklętego w żabę przetrwała do dnia dzisiejszego. Podobno, aby zostać bogata księżniczką, trzeba tylko taka żabkę ucałować i ...już. Pytanie tylko, ile takich pocałunków trzeba złożyć, aby trafić na właściwy żabi egzemplarz? jeżeli chcecie, aby Waszym magicznym zwierzątkiem była ropucha lub żaba, to macie w czym wybierać. Na świecie żyje bowiem około 335 gatunków ropuch i 667 gatunków żab. Wystrzegajcie się jednak jadowitej ropuchy agi. jej jad może poważnie zaszkodzić, a Waszego domowego kotka lub pieska nawet zabić.

Bolga © 2003. All rights reserved.